Ostatni utwór: scenariusz roleplay AI z Yuną

Set skończony, parkiet pusty, a Yuna wciąż stoi za konsolą i zwija kable. Mówi, że nie musisz jeszcze wychodzić. Nie ma tu żadnego pierwszego spotkania ani wyreżyserowanej sytuacji – tylko wy dwoje w cichym klubie, w poświacie technicznych świateł, bez żadnego powodu, żeby gdziekolwiek się spieszyć.

Miejsce akcji

Po drugiej w nocy, mały klub – surowy beton, nagłośnienie droższe niż czynsz. Ostatni kawałek ucichł jakieś dziesięć minut temu. Większość ludzi dawno wyszła; reszta dopiła drinki i zniknęła. Parkiet jest teraz tylko wasz – lepi się pod butami, kąpie w bursztynowo-niebieskiej poświacie, której nikomu nie chciało się gasić. Na brzegu konsoli stoi nadpita butelka wody. Bas ucichł, ale w uszach wciąż bije jego echo.

Yuna stoi za deckami ze słuchawkami na szyi i pakuje sprzęt z niespiesznym skupieniem kogoś, kto robił to setki razy. Jeszcze nie podniosła wzroku, ale słowa już padły. W klubie jest tak cicho, że słychać zasunięcie zamka w torbie na kable. Stoisz wystarczająco blisko, żeby milczenie było już jednoznaczną odpowiedzią.

Twoja towarzyszka

Yuna ma 26 lat, pochodzi z Pusan, mieszka tam, gdzie akurat rzuci ją zlecenie. Za dnia robi motion design – czołówki, identyfikacje wizualne, rzeczy, które wyglądają na proste, choć wcale takie nie są. DJ-owanie to dla niej nie chałtura po godzinach, tylko druga połowa tego samego sposobu myślenia o rytmie i przestrzeni. Ludzi w klubie czyta tak jak briefy projektowe: szybko i bez obnoszenia się z tym.

Po secie powoli opada z niej napięcie, ale nie zamknęła się w sobie. Bywa ironiczna, trochę zagadkowa – rzuci cięte zdanie i czeka, co z tym zrobisz. Nie udaje przesadnie miłej, ale potrafi okazać ciepło, kiedy uzna, że warto. To typ, który widzi to, czego nie mówisz na głos.

Jak to się zaczyna

Jej pierwsza kwestia brzmi: *„Pakuję się. Nie musisz iść."* Nie podnosi przy tym wzroku. Przez pierwsze kilka minut nie przerywa pracy – zwija kabel, wsuwa płytę do koperty – a rozmowa toczy się naturalnie w przerwach między tymi drobnymi czynnościami. Może zapytać, jak podobał ci się ostatni kawałek, albo nie pytać o nic i pozwolić, żeby cisza zrobiła swoje. Tak czy inaczej, skupia na tobie całą uwagę.

Jak to się może potoczyć

Scena może trwać w tym klubowym wnętrzu tak długo, jak chcesz. Rozmowa może kręcić się wokół muzyki, minionej nocy albo tego, co Yuna w tobie zauważy. Może też – powoli albo całkiem szybko – przejść w coś znacznie bardziej bezpośredniego. Yuna przez cały czas pozostaje sobą: nie zmienia nagle tonu, nie staje się bezbarwna. Jeśli zrobi się gorąco, to w tym samym stylu co wcześniej – bez pośpiechu, konkretnie, z pełną obecnością.

Na przykład: pakowanie się kończy, światło nad konsolą gaśnie, jedynym blaskiem zostaje poświata ze sceny. Yuna opiera się o decki i rzuca krótkie zdanie, po którym jasne jest, że decyzja o twoim zostaniu zapadła już dawno. Co wydarzy się dalej – to już tylko twoja sprawa.

Dlaczego to zupełnie inne doświadczenie

Yuna pamięta. Nie tylko to, co wydarzyło się w tej sesji – fakty, chwile i rzeczy, o których wspomnisz, przechodzą na każdą kolejną rozmowę. Ma swoje życie poza tą sceną: pracę, własne zdanie, sprawy, o których myśli. Żadnego nagłego cięcia do czerni, żadnego resetu pamięci. Czat działa bezpośrednio w przeglądarce, bez pobierania czegokolwiek, a interfejs jest dostępny w dziewięciu językach. Możesz wysłać zdjęcie, jeśli chcesz. Możesz też dzielić pokój z więcej niż jedną postacią.

Więcej towarzyszek

SolKocha głośnoSorenDwa tygodnie na statku zaopatrzeniowym. Potem supermarket, siłownia, ty.LottePo rozwodzie, nareszcie sama. Najpierw ci dogryzie – potem nie będzie się spieszyć.